از صبح که اصغر فرهادی توانست اولین ایرانی ای باشد که گوی طلایی را شکار میکند، واکنش های مختلفی اتفاق افتاد. یک عده خیلی  خوشحال شدند و قضیه را در حد مهمترین موفقیت های ملی بالا بردند و عده ای هم  این مسئله نادیده گرفتند و یا حتی محکوم کردند.چون احتمالا در هفته های آینده با نامزدی احتمالی  "یک جدایی" در مراسم اسکار و حتی کسب این جایزه رویرو خواهیم شد و احتمالا واکنش هایی مشابه و غلیظ تر را خواهیم دید، یک سوال مهم به ذهن میاد: اصلا باید از این نوع اتفاقات خوشحال باشیم یا ناراحت؟

حداقل استدلال خوشحالان عاقل ماجرا این است که این جوایز معتبرترین جوایز سینما هستند و رسیدن به این جوایز نشان میدهد که ما در حد سینمای جهانی هستیم و ما در سینمای روز جهان مطرح میشویم که اولا باعث افتخار ماست و ثانیا منجر به پیشرفت ما میشود، نمونه اش همکاری جدید مجید مجیدی با عوامل فنی مطرح هالیوودی در پروژه ی محمد (ص) که به دلیل سابقه اوست. در مقابل این نظر بدحالان عاقل جواب میدهند که این جوایز صرفا فنی نیستند و سیاستگذارانی دارند که فقط فیلمهایی را تحویل میگیرند که موضوعاتی خاص دارند ( که بسیار درست است ولی باید در مورد روش های اعمال سیاست آنها دقت کرد). هر دو نظر درست است ولی دلیلی ندارد که از جایزه گرفتن فرهادی ناراحت باشیم. به هر حال فیلم هایی با نگاه انتقادی ( بدبینانه یا واقع بینانه ) در این کشور ساخته میشوند ( و باید هم ساخته شوند گرچه مسئله امید دادن که دغدغه اصلی حاکمیت است باید در فیلمها لحاظ شود که  لحاظ نمیشود ) پس ناراحتی از نتایج مثبت این فیلمها معنی ندارد و طیف مقابل باید از این اعتبار به دست آمده استفاده کند. تمام سینما جوایز و مراسم پزرق و برق نیست و آشنایی سینمایی جهان با سینمای ایران اگر درست استفاده شود میتواند به درک درست تر از وضعیت ایران منجر شود حال هر گروه باید سعی کند آن بخشی از این واقعیات را که دوست دارد برجسته تر نشان دهد. البته چون فیلم های مطرح در خارج از ایران عمدتا توسط طیف فکری معینی تولید میشوند واکنش منفی به موفقیت آنها میتواند دلایل دیگری هم داشته باشد.

البته بعضی از این مسرورند که اولین بار یک ایرانی روی فرش قرمز مراسم گلد گلوب قدم زد ،  با هنرپیشه های هالیوودی عکس انداخت و از دست آنها جایزه گرفت . حتی دیدم که یکی از تحصیل کرده های مملکت از این خوشحال بود که مدونا نام ایران را بر زبان آورده و براد و آنجلینا همراه با سایر اعاظم برای ایران کف زده اند. بسیار واضح است که این گروه زیادی فیلم دیده اند! البته شاید کم ولی با دقت دیده اند! به هر حال خیلی تحت تاثیر تبلیغات و رسانه ها هستند. مدونا و براد و آنجلینا و ... "ممکن" است هنرگران خوبی باشند ولی "آدم" های مهمی نیستند.

گروهی هم از این ناراحتند که چرا یک نفر بعنوان نماینده ایران اسلامی باید در چنین مراسمی حاضر باشد. بله اینچنین مراسمی شاید از نظر فرمی و ظاهری متفاوت و مغایر با ارزش های اکثریت مردم باشد ولی این گروه از این غافلند که نفس شرکت فرهادی در این مراسم بیشتر فنی است که از این لحاظ  مثل  شرکت کردن فلان کاریکاتوریست در مسابقاتی در فرانسه است فقط اینجا بعد رسانه ای افراطی مسئله باعث ایجاد اثرات متفاوتی در جامعه میشود ( البته اصغر و دوستان ممکن است با فرم هم مشکلی نداشته باشند ).